In honderd jaar tijd verkocht L'avenir, uit eigen productie en import, zowat twee miljoen fietsen. De groei verliep geleidelijk. Van een tweemanszaak groeide L'avenir uit tot een bedrijf dat in België altijd toonaangevend is geweest. Het was niet altijd gemakkelijk. een bedrijf dat in al 1998 honderd jaar bestond heeft al zeker twee wereldoorlogen en enkele economische crisissen overleefd. Maar altijd kwam L'avenir de moeilijkheden te boven. Het bedrijf bleef steeds onafhankelijk, deed nooit beroep op vreemde middelen en is op zijn 103de verjaardag nog springlevend.

Een constante in de door L'avenir gevolgde lijn is de trouw aan de vakhandel. Meer dan 100 jaar was en is het de enige partner. Dat is geen willekeurige keuze: L'avenir gelooft dat alleen een deskundig onderhouden fiets borg kan staan voor prettig en veilig fietsen. En het zou toch niet eerlijk zijn om de vakhandelaar tot hersteller te degraderen, en de verkoop van fietsen aan anderen over te laten.

Een Europees bedrijf dat voor zichzelf bestaanrecht wil opeisen, moet zich concentreren op kwaliteitsproducten. Die kwaliteit is altijd een hoofddoel van L'avenir.

De toekomst van de fiets lijkt verzekerd. Voor het groeiend mobiliteitsprobleem zoekt men oplossingen, en de fiets is er één van.
Altijd al is de mens door zijn toekomst gefascineerd geweest. Vroeger waren er waarzeggers die de toekomst voorspelden. L'avenir kan stellen dat het verleden borg staat voor de toekomst. Het vertrouwen en de vakkenis van het personeel, klanten en leveranciers moet ook in de toekomst de basis zijn van een gezond bedrijf.

Hugo Mariën, Directeur

		In april 1898 startte Frans Mariën zijn rijwielhandel in Koningshooikt, met als merknaam "Korporaal". Later werd de naam gewijzigd in L'Avenir, in 1912 voor het eerst officieel gedeponeerd. Na de Eerste Wereldoorlog brak een bloeiperiode aan voor de fietsnijverheid. Mede door de nabijheid van een station werd besloten tot een verhuis naar Lier. De bloei duurde tot de algemene crisis in de jaren 30. Na de crisis hernam het leven zich bij L'avenir en kende het bedrijf een gestage groei...
Onderbroken door de Tweede Wereldoorlog. Veel kunst- en vliegwerk hield de zaak draaiende, vooral het gebrek aan onderdelen was fnuikend. Toch kon in 1948 het vijftigjarig bestaan gevierd worden, toen werkten er dertig mensen voor L'avenir.
In de jaren 50 kwam er de bromfietsproductie bij, in 1957 bijvoorbeeld verlieten zo'n 5000 bromfietsen de fabriek. Tot 1971 duurde deze episode, de concurrentie uit Japan walste de kleine Belgische handel uit de markt. Geen probleem, het maken van fietsen zorgde voor voldoende werk, eind 1970 was de kaap van 15.000 al overschreden.
	Toch waren het moeilijke jaren, de fiets bleef immers een eenvoudig produkt met een lage prijs. Gaandeweg opende de markt zich voor de invoer van buitenlandse fietsen. In 1966 begon L'avenir de fietsen van Gazelle in België te verdelen. Ondanks de harde tijden in de fietswereld bouwde L'avenir een gloednieuwe fabriek te Lier, in 1975 gebeurde het hele productieproces in het nieuwe bedrijf. De oliecrisis in 1973 zorgde voor een herontdekking van de fiets. Maar een nieuwe bedreiging ontstond: de steeds groeiende invoer uit het buitenland. Grote Belgische bedrijven verdwenen van de markt, L'avenir overleefde. Sinds de jaren zestig was er de samenwerking met Gazelle, in 1978 kwam daar het Italiaanse Cicli Cinzia bij.
De jaren tachtig betekenden de opkomst van het recreatieve fietsen. De jaren negentig zorgden voor een verder gezond klimaat. Ondanks de concurrentie van de mountainbike uit het Verre Oosten wist L'avenir zijn positie veilig te stellen.   Vandaag heeft L'avenir al twee keer een eeuwwisseling meegemaakt. De gemiddelde leeftijd van een bedrijf in België is veertig jaar..